Rozdział 9

- Serio? Dziki?? – zapytała zaskoczona Alicja. – Jesteście zabójcami, do cholery! Płaci się wam, żebyście zabijali ludzi, a wy się przejmujecie jakimiś durnymi dzikami?! Weźcie wyjmijcie swoje pukawki, raz, dwa i po krzyku.
- Gdyby to było takie proste to byśmy to zrobili –odrzekł Marcin. – Nie jesteśmy idiotami.
- No nie wiem. – mruknęła pod nosem. Na szczęście jej nie usłyszał. – To… Dlaczego to nie jest takie proste?
- Te zwierzaki są z hodowli naszego szurniętego grabarza Zbycha – oznajmił Kacper. – Coś tam z nimi eksperymentował one napromieniowały, zmutowały, czy coś, a potem uciekły do lasu. Nie mogliśmy ich wyłapać, było ich za dużo. Najdziwniejsze jest to, że w spotkaniu z metalem one rosną.
- Aha, spoko. – podsumowała Alicja. – Ale przecież dziki to z natury są płochliwe, nie?
- Nie, jeśli żyją od urodzenia w niewoli.
- To co zrobicie?
- Nie mam pojęcia. Bokiem nie przejedziemy, za gęsty las. Innej drogi nie ma. Jest tylko jedna prowadząca do naszej bazy. W sumie można, by przemyśleć zrobienie drugiej… Zaproponuję to Łukiemu jak wrócimy. Idę do tych z pierwszego samochodu, może oni mają jakiś plan. Wy zostańcie tu i róbta co chceta. – powiedział Kacper i ruszył do przodu.
- Zdarzało się to wam kiedyś wcześniej? – spytała Alicja.
- Nie. Jeszcze nigdy. – odpowiedział John.
 Dziwne… Pomyślała.
- A skąd macie pewność, że to nie są zwykłe dziki?
- Uciekłyby po usłyszeniu samochodu.

- Długo jeszcze? – do rozmowy dołączyła Marie. Wysiadła z samochodu i popatrzyła na stado zwierząt stojących na drodze. Wyglądała przez chwilę jakby gorączkowo myślała co zrobić, a potem wpadła na pomysł. Alicja uważnie ją obserwowała i nawet nie zauważyła, jak zwierzęta uciekły. – Możemy ruszać. – powiedziała Mery i wsiadła z powrotem do auta.
- Ja naprawdę nigdy nie będę miała normalnego dnia. – rzekła Alicja, gdy tylko zdołała odzyskać zdolność mówienia.
- Normalność jest nudna – stwierdził Marcin i wsiadł do samochodu. Ali zrobiła to samo, a po kilku minutach przyszedł też Kacper i mogli kontynuować podróż.


- Można? – zapytał Nataniel, pukając do drzwi, które otworzyły się same po chwili.
- Oczywiście. – odpowiedział Łukasz.
- Coś lepiej?
- Można tak powiedzieć, ale kiedy to przejdzie?
- Nie mam pojęcia. Nigdy wcześniej nie spotkałem się z tego typu zatruciem.
- Zdziwiłbym się gdyby tak było, ale nie ważne. Jesteś pewien, że on będzie wiedział?
- Panie Łukaszu, proszę mnie nie pytać o takie rzeczy. Jestem lekarzem, a nie specjalistą od sił nadprzyrodzonych. Za to on jest. I, chociaż nie mam pewności, powinien wiedzieć.
- A co jeśli tak nie jest?
- W takim wypadku będzie pan musiał wrócić do miejsca gdzie pana otruli, co, jak sądzę, nie będzie łatwe.
- Mimo, iż pan nie wie o co chodzi, jest pan naprawdę przewidujący. – powiedział z uznaniem Łukasz.
- Dziękuję. A teraz do rzeczy… Przyszedłem tutaj, ponieważ kazali mi złożyć panu raport o przebiegu akcji. – podał Łukaszowi fioletową teczkę.
- Dziękuję Natanielu. Możesz odejść. – lekarz skinął głową i wyszedł.
- Nowa droga…? To wcale nie głupi pomysł. – rzekł Łuki czytając raport. – Tylko, że nie mamy funduszy. Trzeba trochę rozreklamować naszą firmę, a to oznacza kolejną misję na którą nie mogę puścić zawodowych morderców. Jednak to był dobry pomysł, żeby zatrudnić Alicję. – powiedział sam do siebie.



- Mery…? – zapytała Alicja, przerywając długą niezręczną ciszę, podczas jazdy samochodem.
- Tak?
- Jak to zrobiłaś? No wiesz, z tymi dzikami?
- Nie twoja sprawa. – ucięła Marie.
- Owszem. Nie moja. Byłam po prostu ciekawa, ale nie chcesz to nie mów. – fuknęła Alicja i zaczęła się przyglądać budynkom w mieście przez które właśnie przejeżdżali.
 Wkrótce dojechali do dość sporego budynku. Obok były dwa ogrodzone korty tenisowe. Jeden z nich był pusty, a na drugim John grał z jakimś chłopakiem, który miał na sobie krótkie białe szorty, niebieską bluzkę z jakimiś napisami i związane gumką, długie, kręcone, brązowe włosy. Ali wyszła z samochodu tuż po jego zatrzymaniu i pobiegła na kort. Grała kiedyś w tenisa, ale nie była zbyt dobra w tą grę. Chłopak, czyli najprawdopodobniej Piotrek, pomachał do Alicji. Ona odwdzięczyła mu się tym samym i zawołała, żeby przyszedł do niej. On zrobił to bez wahania, nie było powodów, żeby nie zaufać temu pięknemu aniołkowi. Ona zaczęła z nim rozmawiać, a w tym czasie reszta grupy przygotowała sprzęt i czekała w budynku. Zadaniem Alicji było zaciągnięcie koleżki do środka, można go było zwyczajnie złapać, ale nie chciało im się męczyć, a dziewczynie to pasowało, bo miała co robić. Poszło bez problemowo, na przesłuchanie jej nie wpuścili, ale po ok. 10 minutach było po wszystkim. Podczas czekania rozmawiała z Naomi. Nic ciekawego, ta ‘misja’ stwierdziła Alicja. Kiedy wszyscy zaczęli wychodzić, Alicja podeszła do Kacpra i spytała się czy wszystko wporzo.
- Jasne. Strasznie nudno było. Powiedział wszystko bez problemów, ale oczywiście tego co najważniejsze nie wiedział.
- To znaczy czego?

- John! – Kapi zbył pytanie Alicji.
- What?
- Jedziesz z nami. Mamy jeszcze jedną sprawę do załatwienia – spojrzał na Alicję, ale ta nie zauważyła.
- Okey – odpowiedział John i poszedł w kierunku samochodu.
- John to nie po polsku Jan?
- Tak. A czemu pytasz?
- No… to czemu nie mówicie na Johna Jan?
- Bo nie lubi. Jakbyś go tak nazwała to pewnie by cię stłukł. Ostatnio Alex się z nim droczył i wylądował ze złamaną ręką na stosie kradzionych homarów.
- Heh ciekawie. – Uśmiechnęła się dziewczyna. – A wracając do dzisiejszego poranka…
- Nie rozmawiajmy o tym, dobrze?
- Dlaczego? – dziewczyna zatrzymała się i wygięła w bok głowę w geście zapytania. – Ja tu się zbieram przez ostatnie 20 min, żeby zacząć rozmowę, a ty uciekasz od tematu?!
- Uuuu wpadka! – zaśmiali się jednocześnie Marcin i John, którzy opierali się o samochód i przyglądali całej sytuacji. Kacper nie przejął się nimi tylko popatrzył na Alicję.

- Nie ważne. Jedźmy już. – rzekła i ruszyła szybkim krokiem do samochodu. Idąc zauważyła, że wszyscy się na nią patrzą, nawet Mery podniosła wzrok znad książki, którą czytała na miejscu pasażera w samochodzie.
- Macie jakiś problem?! – krzyknęła wkurzona, wsiadła do samochodu i trzasnęła drzwiami.
- Rasstraivat'? – spytała Mery po rosyjsku.
- Co? – rzuciła wściekle.
- Wkurzona? – wytłumaczyła Marie.
- Trochę.
- Niektórzy chłopcy nie są zbytnio inteligentni, ale trzeba z tym żyć. – uśmiechnęła się Mery. – uciekamy im?
- Że co? – zapytała oniemiała Alicja. Mery kojarzyła się jej z kimś kto niczym się nie przejmuje, ale nie jest też zbytnio zabawny, więc zaproponowanie takiego żartu przez nią było dziwne.
- Oj jeszcze mnie nie znasz. – zaczęła się śmiać dziewczyna i zerknęła przez okno na rozmawiających chłopaków, nie patrzyli się na nie, więc zaczęła przeciskać się na miejsce kierowcy. Gdy już to zrobiła, powiedziała: - Lepiej zapnij pasy. – Ali zrobiła to. A samochód ruszył z piskiem opon. Zerknęła do tyłu i zobaczyła zdziwione twarze trójki facetów. Marie wyjechała na główną ulicę, bez problemu.
- Gdzie jedziemy?
- A gdzie być chciała? O! Już wiem. Ciekawe czy Adrian tam będzie. – zerknęła na oniemiałą Alicję.
- Co to, to nie! Nie chcę go spotkać.

- Dziwna jesteś, ale okey. To jedziemy do twojej szkoły. Słyszałaś, że ubłagałam Łukiego, aby cię powrotem puścił do szkoły?
- Nie chcę wracać.
- Wiem, też bym nie chciała, ale lepiej dla ciebie będzie jak wrócisz. – po powiedzeniu tego zapadła niezręczna cisza, którą przerwał dopiero fakt, że dojechały na miejsce. Obydwie wyszły i zobaczyły piękne jezioro po którym pływały trzy łabędzie i mnóstwo kaczek. Było około czternastej, więc było ciepło i przyjemnie. Słońce mocno przygrzewało, więc zdjęły kurtki i poszły w kierunku głazu, który stał na środku polanki. – Piękne miejsce. – zachwyciła się Marie.
- Tak, wiem. Szczególnie o tej porze roku, gdy dojrzewa pszenica. – Nagle usłyszały trzask załadowywanego karabinu.
- A któż to się wreszcie pojawił bez obstawy? Hm..?– powiedział chrapliwy męski głos. 

 Odwróciły się i zobaczyły niskiego czarnowłosego mężczyznę. Alicja go nie znała, ale nie miała wątpliwości, że Mery tak.